[11] Gdy technologia zawodzi...

Następnego dnia szafka w przedpokoju prezentowała się zacnie. Emma za każdym razem gdy koło niej przechodziła w myślach przywoływała rozlany sok i Sugę wycierającego owy sok z jej twarzy. Gdy tylko o tym myślała uśmiechała się i cichutko wzdychała.

Ricky: Co Ci? Czemu się tak szczerzysz?

Emma: A nie… nic takiego,  po prostu mam dobry dzień.

Ricky: A właśnie, jak sobie poradziłaś wczoraj?  Sama składałaś półkę czy ktoś ci pomógł.

Emma zarumieniła się, ale bardziej z radości niż wstydu.

Emma: Hah! Nie zgadniesz kto mi pomógł - odparła dumnie.

Mia: Suga?

Emma: Ej.. psujesz zabawę.. skąd wiesz?

Mia: Nie cieszyłabyś się tak gdyby był to ktoś inny, haha.

Lottie: Hah, a zgadnij czyja to zasługa?

Emma: Twoja?!

Lottie: Hmm.. nie do końca, ale byłam przy tym. Brian zadzwonił do Jimina, żeby któryś z chłopaków ci pomógł i …. Ejjjj zaraz, zaraz. Ich jest 7, Brian zadzwonił do Jimina a i tak przyszedł Suga… wiesz co to może znaczyć…?

Ricky: Aaaaaa.. Emma - zaczęła skakać wokół blondynki - Może on cię lubi!!!

Emma: Nie… pewnie go zmusili…*a może sam chciał… to co wczoraj powiedział i jak się zachował…* a zresztą nie ważne.  Przyszedł, złożył sam szafkę a ja tylko przeszkadzałam, muszę mu jakoś podziękować.

Brian: Ale reszcie chłopaków też by trzeba, bo w sumie o pomoc poprosiłem wszystkich.

Ricky: Dzwonię do Stevie jej o wszystkim powiedzieć.

Emma: To może zaprosimy ich do mieszkania, ugotuję coś pysznego, pogramy na playu.  W końcu obiecaliśmy im, że ich pokonamy!

Lottie: Ja im pokażę mistrza Mortal Kombat, ooo ! I może zagramy z nimi w Aliasa, hah, będzie zabawnie!

Emma: Brian zadzwonisz do Jimina?

Ricky: To wybierz numer, ale ja chce z nim gadać, zdziwi się.

Brian wybrał numer do kolegi i podał telefon Ricky.

Pierwszy sygnał… drugi….. piąty… wkońcu odebrał.

Ricky: Yo, yo! - zaczęła entuzjastycznie - przyjdziecie dzisiaj do nas wieczorem? Chcemy podziękować za wczorajszą pomoc! Będzie żar…

J-hope: Ricky?

Ricky: Emm.. J-hope.. emm… myślałam, że Jimin odebrał… przepraszam, że krzyczałam Ci do ucha -dziewczyna speszyła się momentalnie.

J-hope: Nic się nie stało. Jimin się kąpie po treningu tanecznym. Coś zaczęłaś mówić i ci przerwałem..

Ricky: Tak… ale …*weź się w garść, to tylko rozmowa przez telefon, wcale nie wydaje się jakby nie chciał z tobą gadać, może cię polubi w końcu, choć odrobinę… Pierwszy raz ze mną rozmawia… wcześniej mnie unikał, pora to zmienić!*- Tak będzie pyszne żarcie i gry, przyjdziecie?

J-hope: Chętnie, pamiętam, że rzuciłyście nam wyzwanie w Mortalu.

Ricky: Zmiażdżymy was! Dziewczyny kontra chłopaki, oczywiście my wygramy!

J-hope: Brzmi jak wyzwanie, to do … a o której mamy przyjść?

Ricky: Koło 17?

J-hope: Okej, przygotujcie się na porażkę!

Po tej rozmowie Ricky od razu powiadomiła Stevie, a Emma zabrała się za przygotowywanie posiłku, ale szybko zrezygnowała.

Emma: Aaaaa! To tak nie działa! Czemu nikt w domu nie nauczył mnie gotować… czemu ja się tego w ogóle podjęłam?

Lottie: Żyjesz tam?!

Emma: Ja tak… ale osoba, która zje to co przygotowałam raczej nie…

Mia: A czy Stevie przypadkiem nie lubi gotować?

Emma: Mia! Jesteś geniuszem! Podajcie mi telefon.

Ricky: Złapiesz?

Emma: Nie.. poczekaj podejdę.

Ricky: Za poźno, rzucam!

Emma: Aaaa…. Nie! Brian uważaj!

Ricky rzuciła, na szczęście swoim , telefonem w stronę Emmy nad fotelem, na którym siedział Brian. Na jego nieszczęście, wstał akurat w momencie gdy telefon był nad nim i dostał 5 calowym Sony w głowę.

Brian: Aaaa…. Co to za cegłofon?

Ricky: Przepraszam….. nic ci nie jest? Brian, przepraszam, przepraszam…

Brunetka podeszła do poszkodowanego ciągle błagając o wybaczenie.

Brian: Mia, może ty lepiej zadzwoń do Stevie.. masz telefon przy sobie, tak będzie bezpieczniej.

Ricky: Ale nic ci nie jest? Na pewno cię boli…

Brian: Nie.. nic mi nie będzie… bardziej bym się martwił o twój cegłofon, nie wygląda najlepiej.

Emma: Jakby ci to powiedzieć… chyba wyzionął ducha..

Ricky: O nie Hopie, oddychaj, oddychaj!

Brian: On też ma imię?

Ricky starała się jakoś naprawić telefon, wyglądał jakby przejechał po nim czołg. Cała szybka potłuczona, na kafelkach na podłodze również leżało pełno szkła.

Ricky: Ja wszystko muszę nazywać… ale to teraz nie ważne, bo muszę się na zawsze pożegnać z Hoseokiem.

Dochodziła godzina szesnasta, a cała uwaga była poświęcona poszkodowanym - Brianowi i Hopiemu.

Brian: Przygotujemy mu godny pochówek.

Ricky: Ja nie byłam gotowa na jego stratę, nie pożegnałam się z nim, miałam mu tyle do powiedzenia.

Do żartów dołączyła się Emma.

Emma: Mieliśmy z nim tyle wspomnieć, wszędzie z nami był… To dla wszystkich wielka strata.

Jedynie Mia zachowała zdrowy rozsądek i zadzwoniła do Stevie z prośbą, żeby coś ugotowała i to najlepiej jak najszybciej.

Stevie: Spokojnie, przygotuję coś i punkt 17 będę u was z pysznym jedzonkiem.

Mia: Nie, nie, chodź do nas. My tu mamy co trzeba, a musisz zobaczyć ten cyrk, który odwalają Ricky z Emma i Brianem, można się pośmiać. No i potrzebuję kogoś normalnego, żeby pogadać  bo im wszystkim odbiło, hahha . Nie no żart, ale chodź do nas teraz.

Stevie: Oki, daj mi 5 minut i będę.

Jak dziewczyna powiedziała, tak zrobiła. Za 5 minut była już w holu i podziwiała nowy mebel.

Stevie: Śliczna szafka - wzrok Stevie powędrował na grupkę 3 przyjaciół pochylających się nad stolikiem, na którym leżał zepsuty telefon - Co wy robicie? Modlicie się do niego, czy jak?

Ricky: Zamordowałam Hopiego, jak mam z tym teraz żyć?

Mia: Nie przejmuj się nimi, chodźmy do kuchni.

Lottie: Gdzie mamy zmiotkę, trzeba by pozbierać szkło zanim ktoś w to wejdzie - Lottie nagle udzieliło się dziwne poczucie humoru przyjaciół - To znaczy, muszę pozbierać jego szczątki, przecież nie można ich tak beszcześcić, nie mogą leżeć na ziemi.

Wszyscy zaczęli się śmiać, nawet Mia i Stevie. Pozbierali „szczątki” , odłożyli telefon na bok i poszli się przygotować. Emma podłączyła kontrolery do telewizora, Ricky i Lottie przyniosły gry,  picie i  jakieś przekąski.  Stevie wraz z pomocą Emmy skończyły chorwacką potrawę - Burka i zabrały się za zimne przekąski gdy zadzwonił dzwonek.

Stevie: O nie! Nie zdążyłyśmy…

Mia: Dokończymy później ,najpierw chodźmy się przywitać.

Wszyscy poszli przywitać gości.

V: Mmmmmm.. ale coś ślicznie pachnie, aż zgłodniałem.

Rapmon: Ale od wyjścia narzekasz, że jesteś głodny.

V: No tak, ale teraz zgłodniałem jeszcze bardziej.

Jin: Co gotujecie? Faktycznie pachnie pysznie.

Stevie: Zrobiłyśmy chorwackiego burka..ale nie zdążyłyśmy z przekąskami.

Jin: Mogę pomóc? Lubie gotować.

Stevie: Ahh,  chciałoby ci się?

Jin: Pewnie, umyję tylko ręce i ide.

Kook w tym czasie bardzo uważnie przyglądał się rozmowie hyunga z blondynką.

Kook*Jak on to robi? Czemu ja jej nie zaproponowałem pomocy… Czemu nie mogłem wydusić z siebie słowa?*-Emm. S..Stevie, ja też mogę pomóc - to brzmiało bardziej jak pytanie niż propozycja.

Stevie: Jeśli chcesz to pewnie, kuchnia jest po prawej. Jak się umyjecie to chodźcie.

Gdy ciastek umył ręce i wytarł podłogę na którą rozlał wodę z wiadra, które leżało pod umywalką poszedł do kuchni. Po drodze mijał chłopaków. Którzy już dorwali się do playstation. W kuchni zastał Jina  i Stevie rozmawiających w najlepsze.

Stevie: Mmm to jest pyszne, jak to zrobiłeś?

Kook: Pff...ja też takie umiem zrobć - Ciastek zrobił się zazdrosny o hyunga.

Stevie: Świetnie, że już jesteś – uśmiechnęła się uroczo - zamieszasz proszę ten sos?

Kook: P-Pewnie! *Aish!! Czemu ja się przy niej jąkam? Jest ze mną, aż tak źle? Jung Kook ogarnij się !*

Maknae mieszał sos, co jakiś czas go próbując, był naprawdę pyszny. Stevie okazałą się świetną kucharką, świetną ale niską.

Stevie: Jin… to leży za wysoko. Podał byś mi to, proszę?

Kookiego ogarnęła taka zazdrość  i złość , że jak to usłyszał to walnął pięścią w blat.  Znaczy chciał uderzyć w blat, ale trafił w ucho garnka, wszytsko rozlał i poparzył się.

Kook: Aish… to boli!

Stevie: Kookie, nic ci nie jest? Weź to szybko pod zimną wodę! Aaaa… Ricky pomocy!

Ricky: Nie mogę teraz! Emma idź tam do tych sierot.

Emma pobiegła do kuchni. Stevie schłodziła i opatrzyła ranę młodego zazdrośnika, który pomimo bólu był teraz szczęśliwy.

Kook*Może to żałosne , ale teraz przynajmniej zwróciła na mnie uwagę. Ale ma delikatne dłonie.*

V: Jin!!! Pośpieszcie się ! Umieram z głodu, zaraz zjem ten kontroler jak mi nie dacie czegoś do zjedzenia.

Jimin: Taakkk.. hyung  dajcie już to żarcie.

Rapmon: To może ruszcie dupy i przynieście coś , a nie będziecie krzyczeć po innych.

Brian: Nie, nie wy siedzicie, ja pójdę.

Lottie: Czekajcie , a my wam już przyniesiemy wszystko.

Najmłodszy z bangtanów doszedł już od siebie, razem z Lottie i Brianem zanieśli talerze, sztućce i jedzenie do salonu. Burek wszystkim bardzo smakował, idole zajadali się nim w najlepsze. Po skończonym posiłku nadszedł czas na pojedynek w Mortal Kombat.

Ricky: To tak, gramy chłopaki kontra dziewczyny. Ustalamy w drużynach kolejność  Nas jest pięć, was osiem, więc u nas ktoś gra dwa razy. Gotowi na porażkę?

J-hope: Chyba w snach!

Ricky: Hah, let the battle Begin!

Emma: Dobra, ustalona kolejność? Ja gram pierwsza, kto u was jest pierwszy?

Suga: Ja. Łap pada - rzucił kontrolerem w stronę blondynki.

Emma: Aaa…! W tym apartamencie jest zakaz rzucania jakimikolwiek rzeczami elektronicznymi, ok? Po prostu mamy tu szczęście do niszczenia sprzętu, a raczej Ricky..- gniewnym wzrokiem spojrzała w stronę brunetki.

Ricky: Hopie, spoczywaj w pokoju… Ja naprawdę nie chciałam.

V: Że co?!

Ricky, która nie pomyślała, że inni nie wiedzą o jej dziwnym nawyku nazywania przedmiotów i tym, że inni słysząc Hopie myślą o Hoseoku, kontynuowała.

Ricky: Taakk… jego szczątki leża tam po prawej.

Wszyscy bangtani: Co!?

Ricky: * O nie! Co ja narobiłam! Aaaa jaki wstyd… on się nie może dowiedzieć, że nazwałam mój cegłofon jego imieniem…*

V: Ej patrzcie, to tylko telefon, a nie szczątki prawdziwego Hoseoka.

Rapmon: Co za debil.. serio myślałeś, że leży tam martwy Hope?

V: No ale tak powiedziała…- Jimin rzucił w Aliena poduszką.

Jimin: Ale z ciebie debil hahaha!

Suga: Czy ty nazwałaś swój telefon imieniem naszego tancerza, czy coś źle zrozumiałem?

Ricky: Niee...no co wy...- próbowała wybrnąć - Przecież to byłoby  żałosne - głupkowato się śmieje.

J-hope: Mnie się tam podoba. Haha

Ricky: Ty sobie nie myśl, że to prawda co powiedział Suga! Muszę na chwilę do łazienki - i wybiegła z rumieńcem na twarzy.

Jimin: Brian, powiedz nam na serio, o co chodzi.

Brian: Niee.. ja chyba nie mogę.

Jimin: Ej na brachu, nie bądź taki.

Ricky zza drzwi łazienki: Brian, nawet się nie waż!!!

Brian: Nie.. ona nazywa swoje przedmioty, ale z tego co mi się wydaje, to nie chodziło o wasz zespół.

Ricky przez następne 10 minut chowała się w łazience.

Lottie: Ricky możesz wyjść, oni już dawno o tym zapomnieli. A poza tym teraz twoja kolej w naszym pojedynku. Dokop im, pokaż że dziewczyny mogą wygrać, bo jak na razie kiepsko nam idzie.

Ricky: A z kim mam grać?

Lottie: Z Rapmonem.

Ricky: Na pewno, a nie z Hopem?

Lotte: Spokojnie, ja grałam z Hopem, chodż już .

Ricky: No dobra.. ahh ale wstyd.

Ricky niepewnie weszła do salonu, ale gdy zobaczyła Jimina machającego jej radośnie, aby siadła koło nich i zagrała, humor jej się polepszył. Przez następną godzinę trwał zacięty pojedynek. Koniec końców, po wielu dogrywkach wygrali chłopaki. Wszyscy, łącznie z Ricky, zapomnieli o wstydliwym incydencie z telefonem i świetnie się bawili.

Mia: Ej dziewczyny, patrzcie na Ricky i Hope’a. A ona głupia myślała, że on jej nie lubi. Patrz jak on na nią zerka, jak sobie żartują i w ogóle.

Lottie: No, no, oczu nie może od niej odezwać hahah.

Emma: Suga się tak na mnie nigdy nie spojrzy…

Mia: Aj, daj spokój i tak jest lepiej, bo teraz z toba najwięcej gada, wcześniej to był taki maruda, że nawet cześć nie mógł powiedzieć.

Lottie: Dobra! Wszyscy słuchajcie, skoro skończyliśmy, to ja idę po Aliasa i teraz was rozgromimy, ale troszkę zmodyfikujemy grę i zagramy też na wyzwania, tak będzie zabawniej.

Wszyscy wstali z kanapy, zostali tylko Ricky i Nadzieja.  Hopie spojrzał na Ricky w tym samym momencie co ona na niego, ich wzrok się spotkał. Przez ułamek sekundy patrzyli na siebie , ale gdy do dziewczyny dotarło to co się stało szybko spuściła wzrok i mimowolnie zarumieniła się. Wstała po pada i żeby rozładować napięcie zaproponowała szybki pojedynek.

Ricky: Może szybka walka? Bo koniec końców, nie pokonałam cię jeszcze.

Jimin: Hopie, co ty taki czerwony na twarzy? Hahaha.

Hope: O czym ty mówisz. Jasne Ricky, chętnie cię ogram.

Na stoliku obok Brian z Emma rozłożyli planszę, resztę przekąsek i czekali,  aż brunetka i Hoseok skończą grać.

V: Gołąbki, chodźcie już!

Ricky w głębi spodobało się to przezwisko, ale nie mogła dać tego po sobie poznać, a poza tym nie wiedziała jaka będzie reakcja Nadziei. Ku jej zdziwieniu nie oburzył się.Wykorzystał zaskoczenie dziewczyny i wygrał pojedynek.

Hope: Chodźmy do nich. Przegrani przodem - wstał i przepuścił dziewczynę przodem.

Ricky: Jeszcze się odegram. Już idziemy!

Emma: No nareszcie. Znacie zasady?

Jimin: Nie…

Rapmon: Wytłumacz nam szybko i grajmy, jestem bardzo ciekaw tej gry. Już tak dawno nie grałem w planszówki.

Brian: Cóż jesteśmy chyba jednymi z nielicznych, którzy tak uwielbiają planszówki hahaha. Za każdym razem jak się spotykamy to sobie w coś gramy, a Emma jest naszym „sponsoerm” gier. Ma ich chyba ze sto! – stwierdził wesoło.

Lottie sprawnie wytłumaczyła zasady i zaczęli grać. Wszyscy świetnie się bawili. Najbardziej bawiło ich jednak pokazywanie kalamburów przez Briana. On i jego pokrętne ścieżki wyobraźni… tylko on to rozumie i pojmuje (gdybyście zobaczyli jak pokazywał hasło „papier ścierny”, to padlibyście ze śmiechu). W końcu doszli do wyzwań i pytań. Mia miała zadać pytanie Emmie.

Mia: To..- uśmiechnęła się podejrzanie- Co się wydarzyło się między wami jak Suga przyszedł ci pomóc?

Emma: Ej, co to jest w ogóle za pytanie!? - spojrzała ukradkiem na Sugę - O co ci chodzi?

Mia: Nie mówicie, że zupełnie nic. Od rana chodzisz z tym głupkowatym uśmieszkiem na ustach.

Emma: Nic, o co ci chodzi.  Rozlałam sok, to wszystko.

W czasie gdy dziewczyny się kłóciły Jimin szeptem do Sugi:

Jimin: Nie wnikam co się działo, ale widziałeś reakcję Emmy jak Mia o tobie wspomniała? Cały dzień się uśmiecha.. pewnie myśli o wczoraj haha.

Suga: Tak.. haha może, to urocze.

Jimin: Ale jakby na to nie patrzeć, ty też od wczoraj masz jakiś dobry humor.. to podejrzane.

Suga: Nie drąż i tak nic ci to nie da. Uspokój ciekawość, wyjdzie ci to na dobre.

V jako opiekuńczy kosmita wziął stronę Mii.

V: Emma odpowiadaj szczerze, takie są zasady gry.

Emma: Ale już wszystko powiedziałam! Rozlałam sok, nic więcej. Człowiek nawet nie może się uśmiechnąć, bo zaraz inni mają problem… co za ludzie.

V: Mia, nie przejmuj się, masz rację. Nie zrobiłaś nic złego.

Mia: Tae, o czym ty mówisz?

V: To nie ważne, ważne jest to że ja zawsze będę trzymał twoją stronę.

Mia: Ehh...jak dziecko.

Nagle w pomieszczeniu rozległ się huk i zgasły wszystkie światła.

Stevie: O nie i co teraz?

Ricky: Gdzieś w tym pomieszczeniu gospodarczym widziałam świeczki, ale ja tam nie pójdę, tam jest okropnie… i śmierdzi starą szmatą.

Mia: Skoro ty je widziałaś, to idź. Najszybciej je znajdziesz.

Ricky : Fuuu..nie chce.. boję się - dodała ciszej.

Hope: To ja pójdę z tobą!

Suga: Przecież ty się boisz ciemności.. i ogólnie wszystkiego…

Hope: Zamknij się! Ricky chodźmy.

I poszli, co chwila potykali się o coś. Z nie wiadomych powodów Tae wstał, ale nikt nie zwrócił na to uwagi.

Rapmon: Pójdę zobaczyć, czy na korytarzu też nie ma światła.

Jin: Dobry pomysł, poczekaj idę z tobą.

Gdy oboje dotarli do drzwi, Monster nacisnął klamkę, popchnął drzwi i .. nic. Nie da się ich otworzyć.

Rapmon: Macie drzwi zamknięte od środka?

Lottie: Nie, mają elektroniczny zamek i są sterowane przez telefon i wifi… o nie! Te pieprzone „inteligentne” domy! Nie wyjdziemy stąd teraz, jak nie ma prądu, to system nie działa.

Jimin: Utknęliśmy tu na zawsze!

Na drugim końcu apartamentu usłyszeli to Ricky i Hope.

Ricky: Ale jak to nie wyjdziemy stąd? - Dziewczyna poważnie się wystraszyła - Bez prądu.. na jak długo? To nie może być prawda… A co jeśli na dole jest jakiś pożar, dlatego nie a prądu, a my tu zostaniemy? - zaczęła poważnie panikować.

Hope w ramach pocieszenia chciał przytulić dziewczynę, pomyślał  że to idealna okazja, gdy nagle coś dotknęło dziewczynę w stopę. Ricky z dzikim wrzaskiem wskoczyła na Hopa, nie myślałam wtedy o niczym.

Ricky: Coś mnie dotknęło, aaaaaa!!!! - dziewczyna wisiała wtulona w idola – Pomocy..- błagała już nieco ciszej.

To be continued… xD